Archiwa

Pod lodem

Świat się skurczył do kamienia.
Bez glonów, bez mchów, bakterii, czy wirusów
spełnienia.

Zalega we mnie jak kłoda,
jak lodowata woda,
ścina się w lód, w zimne igrzysko
zatracenia.

Lecę, raczej spadam, opadam, tonę.
Jeszcze pęcherzyki, jeszcze chmury nad wodą,
za mętną taflą dłoni –

to, co mnie dotyka,
to szum, niskie tony burz,
chwil, które nie chcą minąć,
lecz zginą

z ostatnim pod powierzchnią metrem.

2 komentarze Pod lodem

  • Ewa

    Miałeś zniknąć. Martwiłam się, że tak się stanie; że będzie mi brakowało Twoich smutnych słów.
    Julia napisała, że Twoje słowa uwodzą- to prawda i cieszę się, że nadal to robisz:)

  • Julia Julia

    Chyba wielu z nas jest smutno, to się chyba niebawem zmieni, jak stopnieje ten okropny lód i zakwitną krokusy….wszystkim życzę wiosny 🙂
    …a wiersz, jak zwykle smutny i piękny…

Leave a Reply

  

  

  

Weryfikacja CAPTCHA * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Proszę pozostawić te dwa pola tak jak są: