Prawdziwy grafoman nie dusi w sobie emocji, tylko przelewa je bezpośrednio na monitor komputera. Nie znosi pisać na papierze nie dlatego, że jest ekologiem, lecz uważa to za stratę czasu.
Prawdziwy [...]
Moja Erynia ma skrzydła z ołowiu.
Niby gotowa do lotu, a ciężko stąpa po trawniku.
Co było nie ścięte jedną, lub drugą kosiarką,
co nie zostało zmiażdżone, zgniecione,
teraz zdeptane, roztarte do gołej ziemi.
Wszystkie te kwiatki, stworzonka całkiem małe,
przemierzające ścieżynki w dżungli łodyżek kruchych -
moja Erynia, mój anioł, błogosławi swoim przekleństwem.
Nie błagajcie, aby przybyła, aby za nią szły
Pistis, Elpis i Agape razem z matką tragiczną.
Mogą się zjawić zupełnie niespodziewanie, a wtedy
chuj z łąką – nic nie wyrośnie.
Nie ma o co się modlić.
środa, 22 Grudzień 2010, 22:50 | © 
Najnowsze komentarze